Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΡΕΝΑΝ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ
Του Δημήτρη Βόγγολη
Με αφορμή τα επιστραφέντα Θραύσματα του Παρθενώνα από τον Πάπα Φραγκίσκο μου έρχεται στο νου μου ένας αξιόλογος Ευρωπαίος, στοχαστής, ποιητής ο ΡΕΝΑΝ ο οποίος όταν ανέβηκε στην Ακρόπολη θαμπώθηκε από την τέλεια ομορφιά και το απέριττο κάλλος .
Εξέφρασε τον θαυμασμό του σαν προσευχή προς την θεά της σοφίας και του πολέμου Αθηνά με τον παρακάτω ποιητικό του λόγο.
Ώ ευγένεια. Ώ απλή και αληθινή ομορφιά. Θεά, που η λατρεία σου σημαίνει λογική και σοφία. Εσύ που το ιερό σου είναι ένα αιώνιο μάθημα συνείδησης και ειλικρίνειας. Αργά φθάνω στο κατώφλι των μυστηρίων σου. Φέρνω στο βωμό σου πολλές τύψεις συνείδησης.
“Για να σε βρω μου χρειάστηκαν ατελείωτες έρευνες. Τη μύηση που πρόσφερες, μ’ ένα χαμόγελό σου στον Αθηναίο σα γεννιόταν, εγώ την κατάκτησα έπειτα από πολλούς συλλογισμούς, με τον κόπο μακρών προσπαθειών. Εσύ μόνη είσαι νέα, ω κόρη, εσύ μόνη είσαι αγνή, ω παρθένα, εσύ μόνη είσαι υγιής, ω υγεία. Εσύ μόνη είσαι δυνατή, ω νίκη. Εσύ φυλάς τις πολιτείες, ω πρόμαχε. Εσύ έχεις ό,τι χρειάζεται από τον Άρη, ω Αρεία! Η ειρήνη είναι ο σκοπός σου, ω ειρηνική. Ο κόσμος δε θα σωθεί παρά γυρίζοντας σ’ εσέ, περιφρονώντας τους βάρβαρους δεσμούς του. Ας τρέξουμε. Ας έλθουμε όλοι κοπάδι.
Τι ωραία ημέρα θα είναι εκείνη που όλες οι πολιτείες που πήραν συντρίμμια από το ιερό σου, Βενετία, Παρίσι, Λονδίνο, Κοπενγχάγη, θα επανορθώσουν τις κλεψιές τους, θα σχηματίσουν ιερές θεωρίες για να σου ξαναφέρουν τα ερείπια που κατέχουν, λέγοντας:
Συγχώρεσέ μας Θεά, το κάναμε για να τα σώσουμε από τα κακά πνεύματα της νύχτας
και θα ξαναχτίσουν τα τείχη σου με ήχους αυλών.
(ΜΑΚΑΡΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΡΕΝΑΝ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΑΡΟΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΛΑΠΕΝΤΟΣ ΑΡΧΑΙΟΥ ΜΑΣ ΠΛΟΥΤΟΥ)
Προσευχή στην Ακρόπολη
ΔΙΑΛΟΓΟΣ:
Προσκυνητής:
Ω Αθηνά, κόρη του φωτός, εσύ που υψώνεις τον νου πάνω από το σκοτάδι.
Στέκομαι μπροστά στο ιερό σου αργά, σαν μαθητής που άργησε να καταλάβει.
Κουβαλώ τύψεις, λάθη, δρόμους χαμένους.
Μα έρχομαι με καρδιά ανοιχτή.
Αθηνά:
Παιδί της γης, ο δρόμος προς τη σοφία δεν έχει βιασύνη.
Όποιος φτάνει αργά, φτάνει ώριμος.
Τι ζητάς από μένα;
Προσκυνητής:
Ζητώ καθαρότητα, ω Παρθένα.
Ζητώ δύναμη, ω Νίκη.
Ζητώ υγεία του νου και της ψυχής.
Ζητώ την ειρήνη που γεννά η λογική σου.
Χρόνια σε αναζητούσα μέσα σε βιβλία, σε έρευνες, σε συλλογισμούς.
Κι εσύ χαμογελούσες πάντα απλά στους Αθηναίους, σαν μάθημα που δεν χρειάζεται εξήγηση.
Αθηνά:
Η σοφία δεν κρύβεται· απλώς περιμένει.
Τι άλλο βαραίνει την καρδιά σου;
Προσκυνητής:
Βλέπω τις πόλεις που πήραν κομμάτια από το σπίτι σου.
Βενετία, Παρίσι, Λονδίνο, Κοπεγχάγη…
Κάποτε θα ’ρθει η μέρα που θα επιστρέψουν ό,τι κράτησαν.
Θα ανέβουν εδώ με σεβασμό, με αυλούς και ύμνους,
και θα πουν:
«Συγχώρεσέ μας, Θεά· το κρατήσαμε για να το σώσουμε από τη νύχτα».
Και τότε ο Παρθενώνας θα ανασάνει ολόκληρος.
Αθηνά:
Όταν οι άνθρωποι θυμηθούν την αλήθεια, τότε τα μάρμαρα θα βρουν τον δρόμο τους.
Μα πρώτα πρέπει να επιστρέψει η δικαιοσύνη στις καρδιές.
Προσκυνητής:
Ας γίνει η προσευχή του Ρενάν φως.
Ας γίνει φάρος επιστροφής για ό,τι μας ανήκει.
Ας γίνει η Ακρόπολη ξανά σχολείο του κόσμου.
Αθηνά:
Πήγαινε με ειρήνη.
Και κράτα μέσα σου το μάθημα:
η ομορφιά δεν είναι κτήμα· είναι ευθύνη
