Καλή Λαμπρή
Του Δημήτρη Βόγγολη
Φαντάσου μια αυγή που δεν μοιάζει με τις άλλες.
Ο ουρανός δεν είναι απλώς ροζ — είναι σαν να ανάβει από μέσα.
Ο αέρας μυρίζει χώμα που ξύπνησε, θυμάρι που άνοιξε τα μάτια του,
και λίγο καπνό από τις αυλές που ετοιμάζονται για γιορτή.
Οι καμπάνες δεν χτυπούν απλώς·
ανεβαίνουν στον ουρανό σαν σπίθες.
Και κάθε σπίθα λέει:
«Ξύπνα. Κάτι αλλάζει».
Οι άνθρωποι βγαίνουν από την εκκλησία με κεριά.
Όχι για να φωτίσουν τον δρόμο —
ο δρόμος φωτίζεται από αυτούς.
Κάθε φλόγα είναι μια μικρή υπόσχεση:
να γίνει η ζωή λίγο πιο καθαρή, λίγο πιο αληθινή.
Τα σπίτια ανοίγουν πόρτες.
Τα τραπέζια στρώνονται.
Οι φωνές γελούν.
Και μέσα σε όλο αυτό το φως,
νιώθεις ότι κάτι μέσα σου —
όσο μικρό κι αν είναι —
ανασαίνει αλλιώς. Ο κόσμος μοιάζει να ξαναφτιάχνεται από την αρχή,
και μαζί του κι εσύ.
Μαθητής:
Κύριε, γιατί εσείς λέτε πάντα «Καλή Λαμπρή»;
Όλοι οι άλλοι λένε «Καλό Πάσχα». Έχει διαφορά ή απλώς το λέτε από συνήθεια;
Δάσκαλος:
Καμία συνήθεια. Έχει διαφορά — και μάλιστα όμορφη.
Το «Πάσχα» είναι μια λέξη παλιά, προέρχεται από το εβραϊκό «Πάσχα» . Σημαίνει «διάβαση», ένα πέρασμα.
Σεβαστή λέξη, αλλά κάπως ουδέτερη.
Η «Λαμπρή» όμως… είναι δική μας.
Ελληνική. Φωτεινή.
Μυρίζει άνοιξη, φως, αναγέννηση.
Είναι σαν να ανοίγει ένα παράθυρο και να μπαίνει καθαρός αέρας.
Μαθητής:
Δηλαδή αν πω «Καλή Λαμπρή», τι αλλάζει;
Η μέρα ίδια δεν είναι;
Δάσκαλος:
Η μέρα ίδια — αλλά η ματιά σου αλλάζει.
Το «Καλή Λαμπρή» δεν εύχεται απλώς μια γιορτή.
Εύχεται να λάμψεις κι εσύ λίγο.
Να καθαρίσει ο νους από το βάρος του χειμώνα.
Να ζεσταθεί η καρδιά.
Να γίνει κάτι καινούργιο μέσα σου, έστω μικρό.
Μαθητής:
Σαν να είναι πιο… ζωντανό.
Πιο φωτεινό.
Πιο… ελληνικό, ίσως.
Δάσκαλος:
Ακριβώς.
Η γλώσσα μας δεν είναι μόνο ήχοι.
Είναι δρόμοι.
Και η «Λαμπρή» είναι δρόμος προς το φως — όχι μόνο το εξωτερικό, αλλά και το εσωτερικό.
Όταν λες «Καλή Λαμπρή», είναι σαν να λες:
«Εύχομαι να λάμψει κάτι μέσα σου, να ξαναγεννηθείς λίγο».
Μαθητής:
Ωραίο αυτό…
Δεν το είχα σκεφτεί έτσι.
Μου αρέσει που η λέξη έχει μέσα της εικόνα, όχι μόνο έννοια.
Δάσκαλος:
Και αυτό είναι το μυστικό της γλώσσας:
Όταν μια λέξη κουβαλά εικόνα, γίνεται ευχή που αγγίζει.
Μαθητής:
Ξέρετε τι;
Φέτος θα το πω κι εγώ.
Καλή Λαμπρή, κύριε.
Δάσκαλος:
Να είναι λαμπρή, παιδί μου —
όχι μόνο στα χείλη, αλλά και στη ζωή σου.
Και όπου κι αν πας, να αφήνεις λίγο φως πίσω σου.
