Ἡ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Του Δημήτρη Βόγγολη
πρόλογος
Σοφός:
Ο κόσμος αλλάζει, παιδί μου· μα η καρδιά του ανθρώπου μένει το αιώνιο ερώτημα.
o kósmos allázei, paidí mou; ma i kardiá tou anthrópou ménei to aiónio erótima.
The world changes, my child; but the heart of humanity remains the eternal question.
ο φόβος της λήθης
Μαθητής:
Οι άνθρωποι ξεχνούν να σκέφτονται· αφήνουν τις μηχανές να λύνουν ό,τι κάποτε έλυναν μόνοι τους.
oi ánthropoi xechnoún na skéfontai; afínoun tis michanés na lýnoun ó,ti ká pote élynan mónoi tous.
People forget to think; they let machines solve what they once solved themselves.
Σοφός:
Το εργαλείο δεν φταίει· η αδράνεια του νου φταίει.
to ergaleío den ftaeí; i adráneia tou nou ftaeí.
The tool is not to blame; the mind’s inertia is.
Μαθητής:
Κι αν ο άνθρωπος αφήσει την κρίση του να ατροφήσει, δεν θα γίνει σαν ζώο;
ki an o ánthropos afísei tin krísi tou na atrofísei, den tha gínei san zóo.
And if humans let their judgment wither, won’t they become like animals.
Σοφός:
Όχι· η σκέψη είναι δώρο που πρέπει να καλλιεργείται κάθε μέρα.
óchi; i sképsi ínai dóro pou prépei na kalliergeítetai káthe méra.
No; thought is a gift that must be cultivated every day.
πράξη δεύτερη — η σκιά της μηχανής
Μαθητής:
Μια σκιά απλώνεται πάνω από τον κόσμο· δεν ξέρω αν είναι ανθρώπινη ή μηχανική.
mia skiá aplónetai páno apó ton kósmo; den xéro an eínai anthrópini i michanikí.
A shadow spreads over the world; I cannot tell if it is human or mechanical.
Σοφός:
Η σκιά γεννιέται από τον φόβο μας, όχι από τις μηχανές.
i skiá gennioútai apó ton fóvo mas, óchi apó tis michanés.
The shadow is born from our fear, not from the machines.
Μαθητής:
Και αν η δύναμή τους ξεπερνά τη δική μας;
kai an i dýnami tous xeperná ti dikí mas.
And if their power surpasses ours.
Σοφός:
Η μεγαλύτερη δύναμη του ανθρώπου είναι η συνείδηση.
i megalýteri dýnami tou anthrópou eínai i synídisi.
The greatest human power is conscience.
η δοκιμασία του ανθρώπου
Μαθητής:
Αν η συνείδηση χαθεί μέσα στον θόρυβο των αλγορίθμων, τι θα απομείνει από τον άνθρωπο;
an i synídisi chatheí mésa ston thóryvo ton algoríthmon, ti tha apomínei apó ton ánthropo.
If conscience is lost in the noise of algorithms, what will remain of humanity.
Σοφός:
Η συνείδηση είναι φλόγα· και η φλόγα δεν σβήνει όσο υπάρχει έστω ένας που την κρατά.
i synídisi eínai flóga; kai i flóga den svínei óso ypárchei ésto énas pou tin kratá.
Conscience is a flame; and a flame does not die as long as one person keeps it.
Μαθητής:
Ίσως τότε το μέλλον δεν είναι απειλή, αλλά καθρέφτης.
ísos tóte to méllon den eínai apeilí, allá kathréftis.
Perhaps the future is not a threat, but a mirror.
η λύτρωση
Μαθητής:
Νιώθω πως η νύχτα βαραίνει· σαν να δοκιμάζεται η ουσία του ανθρώπου.
niótho pos i nýchta varénei; san na dokimázetai i ousía tou anthrópou.
I feel the night growing heavy; as if the essence of humanity is being tested.
Σοφός:
Η αυγή γεννιέται πάντα από τη βαθύτερη νύχτα.
i avgí gennioútai pánta apó ti vathýteri nýchta.
Dawn is always born from the deepest night.
Μαθητής:
Και ποιος θα φυλάξει τον σπόρο του φωτός;
kai poios tha fyláxei ton spóro tou fotós.
And who will guard the seed of light.
Σοφός:
Εσύ. Εγώ. Κάθε άνθρωπος που δεν παραδίδεται.
esý. egó. káthe ánthropos pou den paradídetai.
You. Me. Every person who refuses to surrender.
χορική ωδή
Χορός:
Ω άνθρωπε, που βαδίζεις ανάμεσα σε φως και σκιά, θυμήσου· η μοίρα σου δεν γράφεται χωρίς εσένα.
o ánthrope, pou vadízeis anámesa se fos kai skiá, thymísou; i moíra sou den gráfetai chorís eséna.
O human being, who walks between light and shadow, remember; your fate is not written without you.
Χορός:
Μη φοβηθείς τη μηχανή· φοβήσου μόνο τη σιωπή της δικής σου σκέψης.
mi fovitheís ti michaní; fovísou móno ti siopí tis dikís sou sképsis.
Do not fear the machine; fear only the silence of your own thought.
Χορός:
Γιατί η σκέψη είναι άνεμος που δεν δαμάζεται, κι η καρδιά φλόγα που δεν σβήνει.
giatí i sképsi eínai ánemos pou den damázetai, ki i kardiá flóga pou den svínei.
For thought is a wind that cannot be tamed, and the heart a flame that does not die.
Χορός:
Αν ο κόσμος σκοτεινιάσει, εσύ γίνε η σπίθα· αν ο δρόμος χαθεί, εσύ γίνε το βήμα.
an o kósmos skoteiniásei, esý gíne i spítha; an o drómos chatheí, esý gíne to víma.
If the world grows dark, become the spark; if the path is lost, become the step.
Χορός:
Μην παραδώσεις το μέλλον σου σε χέρια ξένα· κράτησέ το σαν παιδί που ζητά προστασία.
min paradóseis to méllon sou se chéria xéna; krátisé to san paidí pou zitá prostasía.
Do not surrender your future to foreign hands; hold it like a child seeking protection.
Χορός:
Η τεχνολογία είναι καθρέφτης· ό,τι της δώσεις, θα σου το επιστρέψει.
i technología eínai kathréftis; ó,ti tis dóseis, tha sou to epistrépsei.
Technology is a mirror; whatever you give it, it will return to you.
Χορός:
Δώσε της σοφία, κι ο κόσμος θα ανθίσει· δώσε της φόβο, κι η σκιά θα μεγαλώσει.
dóse tis sofía, ki o kósmos tha anthísei; dóse tis fóvo, ki i skiá tha megalósei.
Give it wisdom, and the world will bloom; give it fear, and the shadow will grow.
Χορός:
Μα πάνω απ’ όλα, θυμήσου· το μέλλον δεν έρχεται μόνο του· το καλείς με τις πράξεις σου.
ma páno ap’ óla, thymísou; to méllon den érchetai móno tou; to kaleís me tis práxeis sou.
But above all, remember; the future does not come on its own; you summon it with your actions.
Ω άνθρωπε, εσύ είσαι το μέλλον σου· κι όσο ανασαίνεις, τίποτα δεν έχει χαθεί.
o ánthrope, esý eísai to méllon sou; ki óso anasaíneis, típota den échei chatheí.
O human being, you are your own future; and as long as you breathe, nothing is lost.
τελικός στίχος:
Μαθήτρια:
Και η πρώτη μου λέξη… είναι η αρχή.
Kai i prótē mou léxi… eínai i archḗ.
And my first word… is the beginning.
Σοφός:
Τώρα γράφεις με το τρίτο χέρι. Και δεν ξεβάφει.
Tṓra gráfeis me to tríto chéri. Kai den xeváfei.
Now you write with the third hand. And it does not fade.
