Του Δημήτρη Βόγγολη
Ν.Πολίτης:
Φίλε Αλέξανδρε, συλλογίζομαι πολλάκις ὅτι ἡ κοινωνία ἡμῶν ὁμοιάζει πλοίῳ ἄνευ πυξίδος· ὡς εἰ ἐχάθη τὸ ἔρεισμα τῆς ἀμοιβαίας πίστεως.
Α.Παπαδιαμάντης:
Οὐκ ἀπατᾷ σε ἡ διάνοια,Νικόλαε. Ὅπου ἐκλείπει ἡ ἐμπιστοσύνη, ἐκλείπει καὶ ἡ ἐλπίς· καὶ ὁ ἄνθρωπος περιπίπτει εἰς ἔρημον ἠθικὴν καὶ ψυχικὴν.
Ν.Πολίτης:
Ἀλλ’ εἰπέ μοι, πῶς δύναται ὁ κόσμος νὰ ἀνακτήσῃ τοῦτο τὸ θεμέλιον, ὅπερ ἔθραυσεν ὁ χρόνος καὶ ἡ ἀπιστία;
Α.Παπαδιαμάντης:
Οὐ διὰ λόγων, ἀλλὰ δι’ ἔργων. Ἡ ἀλήθεια, ὅταν μένῃ ἁπλῆ καὶ ἀκέραια, ἀναπλάττει τὴν πίστιν· καὶ ἡ συνέπεια τῶν πράξεων ἀναθρέφει τὴν βεβαιότητα ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔτι δύναται νὰ στηριχθῇ ἐπ’ ἀνθρώπου
Ν.Πολίτης:
Ἄρα ἡ ἐμπιστοσύνη οὐχὶ πάθος ἐστίν, ἀλλὰ ἀρετή πολιτική τε καὶ προσωπική.
Α.Παπαδιαμάντης:
Ἀκριβῶς. Ἐστὶν ὁ θεμέλιος λίθος τῆς κοινωνίας· ἄνευ αὐτῆς, οὔτε φιλία μένει, οὔτε πολιτεία, οὔτε κοινὸν ἀγαθόν. Μόνον ἄτομα ἀσύνακτα, ὡς νῆσοι ἀπρόσιτοι.
Ν.Πολίτης:
Ἐὰν οὖν ἡ ἀρχὴ γίνεταί ποτε, ἀς γένηται ἐξ ἡμῶν τῶν δύο· ὡς μικρὸν σπέρμα ἀληθείας.
Α.Παπαδιαμάντης:
Καὶ ἐκ τοῦ σπέρματος τούτου, ἴσως ἀναπνεύσῃ πάλιν ὁ κόσμος.
