Αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί,
Η Ακαδημία ΠΑΤΡΙΣ γεννήθηκε όχι από φιλοδοξία, αλλά από ανάγκη. Από εκείνη τη σιωπηλή, εσωτερική φωνή που λέει ότι κάτι χωλαίνει στον τόπο μας· ότι μια σκιά απλώνεται πάνω από την πατρίδα, τόσο στο εσωτερικό όσο και στον έξω κόσμο. Τα πρόσφατα σκάνδαλα, η διασπάθιση του δημόσιου πλούτου, η απαξίωση θεσμών, η φυγή των νέων μας, η υπογεννητικότητα που αλλοιώνει τον πληθυσμό, η παγκοσμιοποίηση που δεν θέλει λαούς με ιστορία και πολιτισμό· όλα αυτά δεν είναι απλώς συμπτώματα. Είναι καμπανάκια αφύπνισης.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη θολή εποχή, το μεγάλο μας πλεονέκτημα παραμένει ανέγγιχτο: η γλώσσα μας, η γνώση μας, ο τόπος που μας ενώνει. Αυτά είναι τα ιερά μας χρέη. Αυτά καλούμαστε να διαφυλάξουμε, όχι ως μουσειακά κειμήλια, αλλά ως ζωντανή ανάσα που δίνει νόημα στην ύπαρξή μας.
Γι’ αυτό εδώ και καιρό προσφέρουμε δωρεάν μαθήματα ελληνικής γλώσσας στον απόδημο Ελληνισμό. Το κάνουμε ως πράξη αγάπης, ως φόρο τιμής προς την πατρώα παράδοση. Δάσκαλοι και καθηγητές, άνθρωποι με γνώση και ήθος, προσφέρουν ΔΩΡΕΑΝ τον χρόνο και την ψυχή τους για να κρατηθεί ζωντανή η φλόγα του Γένους..Στο σημείο αυτό ώς Ακαδημία οφείλουμε να ευχαριστήσουμε τους αξιόλογους καθηγητές και δασκάλους Την κ.Μάγδα Τσολάκη,τον κ. Αθανασιο Παπαδόπυλο,την κ. Ρεντάκη Μαρία,την κ. Αλεξούδη την κ. Σοφία Λάμπη και την αναπληρωματική δασκάλα κ. Χατζηγιάννη.
Ως φορέας αποστείλαμε προς την Ακαδημία Αθηνών έγγραφο για την αναγέννηση της παιδείας. Η Ακαδημία μάς ενημέρωσε ότι θα μας καλέσει όταν το θέμα συζητηθεί.
Η παιδαγωγική μας αρχή είναι απλή και βαθιά: ο δάσκαλος παραμένει πάντα μαθητής. Ο αληθινός παιδαγωγός δεν παύει να απορεί, να θαυμάζει, να ερευνά. Οι νέοι δεν εμπνέονται από ρητορείες· εμπνέονται από στάση ζωής. Η γνώση δεν είναι υποχρέωση· είναι ελευθερία. Και ο δάσκαλος οφείλει να ανάβει την εσωτερική φλόγα του μαθητή, όχι να την υποκαθιστά.
Ο κόσμος της γνώσης δεν είναι χωρισμένος σε μαθήματα. Η βιολογία συναντά τη φυσική, η φυσική τη φιλοσοφία, η φιλοσοφία την τέχνη. Όταν ο δάσκαλος δείχνει αυτές τις γέφυρες, ο μαθητής καταλαβαίνει ότι η γνώση είναι ένα ενιαίο ποτάμι που ποτίζει την ψυχή και όχι ένα σύνολο απομονωμένων νησίδων.
Η ηθική, όταν διδάσκεται μέσα από ιερά κείμενα,τραγωδίες, διηγήματα και χαρακτήρες, γίνεται κάλλος. Γίνεται τρόπος ζωής. Αν αυτά τα μαθήματα διδάσκονταν σε όλες τις βαθμίδες, θα είχαμε μια κοινωνία ενάρετων πολιτών, της πνευματικής ανάπτυξης (και όχι της παπαγαλίας χωρίς κρίση) πιο ενάρετη ,πιο έντιμη , πιο σοφή γιατί υπάρχει ομορφιά στην ηθική και την γνώση .
Κι όμως, μέσα σε αυτή την πορεία, βλέπουμε και κάτι άλλο: μια ψευδο-πνευματικότητα που απλώνεται σαν λεπτό πέπλο πάνω από την κοινωνία. Πολλοί –πολιτικοί και μη– αντί να ακούσουν τον πόνο, παίζουν με το διαδίκτυο. Αντί να παλέψουν, πουλάνε “ενέργειες”, “δονήσεις” και “ευγνωμοσύνη”. Δεν είναι απλώς αφέλεια· είναι αποπολιτικοποίηση. Είναι η μετατροπή της κοινωνικής αδικίας σε “προσωπική ευθύνη” και της συλλογικής κατάρρευσης σε “κακή διάθεση”.
Και το χειρότερο; Αυτή η ψευδο-πνευματικότητα λειτουργεί σαν σιωπητήριο.
Σου λέει: «Μη θυμώνεις, θα χαλάσεις την ενέργειά σου.» Σου λέει: «Μη μιλάς για αδικία, θα γίνεις τοξικός.»
Σου λέει: «Μη βλέπεις τη φτώχεια, δες το φως μέσα σου.»
Έτσι η πραγματικότητα μένει άθικτη. Και οι άνθρωποι μένουν ανυπεράσπιστοι.
Η αλήθεια όμως είναι ότι ο θυμός είναι υγιής όταν βλέπεις αδικία.
Η αγανάκτηση είναι φυσιολογική όταν βλέπεις σήψη.
Η θλίψη είναι ανθρώπινη όταν βλέπεις τον κόσμο να διαλύεται.
Δεν είναι “χαμηλές δονήσεις”. Είναι συνείδηση. Και χωρίς συνείδηση, δεν υπάρχει αλλαγή.
Η κοινωνία δεν σώθηκε ποτέ από ψεύτικα χαμόγελα βιτρίνας. Σώθηκε από ανθρώπους που είπαν «όχι».
Που είδαν τη βρωμιά και δεν την έκρυψαν κάτω από χαλιά “θετικότητας”.
Που δεν φοβήθηκαν να πουν ότι ο κόσμος είναι άδικος, σκληρός, άνισος.
Και που αποφάσισαν να τον αλλάξουν, όχι να τον ωραιοποιήσουν.
Καὶ ὅπου ὑπάρχει ἕνας ἄνθρωπος ποὺ λέγει «ὄχι», ἐκεῖ ἀνάβει φῶς.
Ἡ ἀνθρωπότης δὲν χρειάζεται θαύματα· χρειάζεται ὑπενθύμιση.
Το λυπηρό είναι ότι δεν συμφωνούμε πάντοτε στα εθνικά και πολιτιστικά ζητήματα, ώστε η κοινή προσπάθεια να καρποφορήσει προς όφελος όχι μόνο της πατρίδας, αλλά και της οικουμένης ολόκληρης.
Αν όμως ενωθούμε εν πνεύματι και καρδίᾳ, η Ελληνική Παιδεία θα λάμψει ως φως αναστάσιμο σε κάθε γωνιά του κόσμου.
Φως αλήθειας, ομορφιάς και αρετής. Φως που δεν σβήνει.
Σας ευχαριστώ,
Δημήτριος Βόγγολης
Σε ένα λίαν περιληπτικό και καλογραμμένο κείμενο με σύγχρονη φιλοσοφική σκέψη και γλαφυρή λογοτεχνική γραφή αναλύεται η ελληνική γλώσσα,η οποία αποτελεί το διαχρονικό θεμέλιο του ελληνικού πολιτισμού.Παρουσιάζεται η συμβολή της στην φιλοσοφία,στις επιστήμες,στη δημοκρατία,στην λογοτεχνία,στην θεολογία και την μετάδοση του χριστιανισμού.Επισημαίνεται ότι η προστασία,η καλλιέργεια η διάδοση και η ορθή χρήση της αποτελεί χρέος και ευθύνη όλων μας.Δημήτρη,Συγχαρητήρια.Η προσπάθεια και η αγωνία του έλληνα δασκάλου είναι συνεχής.