Του Δημήτρη Βόγγολη
Διάλογος στη Βρύση
Πράξη Α΄: Στη Βρύση
Οι βλαχοπούλες φορούν παραδοσιακές φορεσιές με
έντονα χρώματα (κόκκινο, μπλε,
πράσινο), μαντήλια στο κεφάλι
Το παλληκάρι με απλή φορεσιά, γιλέκο
φθαρμένο, ζωνάρι.
Η τσελιγκοπούλα με κεντητή ποδιά και
μαντήλι στο κεφάλι.
(Σκηνικό: Μια πέτρινη βρύση στο
χωριό. Οι βλαχοπούλες γεμίζουν τα
γκιούμια τους. Η κόρη του τσέλιγκα
εμφανίζεται με καινούρια γκιούμια
που αστράφτουν.
Σκηνικό: Βλαχοπούλες
(χαριτολογώντας): – Ω, βλαχοπούλα
όμορφη, με τα αστραφτερά σου
γκιούμια σαν άστρο φωτεινό
φεγγοβολάς! – Καλότυχη γεννήθηκες
με ομορφιά και χάρη,και στην ποδιά
σου σφάζεται το κάθε παλληκάρι.
Τσελιγκοπούλα (με χαμόγελο): – Δεν
είναι ώρα ακόμα, μα όταν έρθει,
πρώτα θα δοκιμάσω την αγάπη, κι
ύστερα θα προχωρήσω. Ολες την
περιτριγυρίζουν, μιλούν και
τραγουδούν.
https://www.youtube.com/watch?v=Iu LC7WLePPkhttps://youtu.be/IuLC7WLePPk
Στο τέλος, γελούν όλες μαζί και
απομακρύνονται, αφήνοντάς στη
βρύση μόνη.
Σπίτι πέτρινο με παραθυράκι, φως από
το φεγγάρι.
Στο πλάι, η βρύση και ένας μεγάλος
πλάτανος που ρίχνει τη σκιά του.
Ακούγεται μακρινό τριζόνι και ήχος
νερού.
Διάλογος
Πράξη Β΄
-Παλληκάρι (με πάθος,
κοιτάζοντας το παραθυράκι): – Βγες
στο παραθύρι μ’ ένα σταμνί νερό, να
σβήσεις τη φωτιά μου που σε ποθώ
καιρό. – Βγες, αρχοντοπούλα μου, στη
βρύση να τα πούμε μονάχοι μας το
τάμα, με μάρτυρα τον πλάτανο και τη
σκιά του αντάμα.
(Σηκώνει το χέρι προς το παράθυρο,
σαν ικεσία. Η μουσική χαμηλή, βιολί.)
Τσελιγκοπούλα (εμφανίζεται στο
παραθυράκι, με δισταγμό): –
Παλληκάρι μου φτωχό, η καρδιά σου
με καλεί, μα φοβάμαι τα μάτια των
δικών μου. – Κι αν κάποιο μάτι μας
ιδεί και μας το μαρτυρήσει;
Παλληκάρι (πλησιάζει πιο κοντά, με
φωνή σιγανή αλλά σταθερή): – Τότε
μαρτύρα το κι εσύ, να μάθουνε πως
δεν κρατάς τίποτα στην ψυχή σου. – Η
αγάπη δεν είναι χλεύη είναι το σέβας
και το φως που πάντα γαληνεύει .
Τσελιγκοπούλα (με συγκίνηση, σαν): –
Αν είναι η αγάπη μας να φανεί, ας
γίνει και τραγούδι, κι ας γίνουν ένα οι
καρδιές και να το μάθουν ούλοι.
Παλληκάρι (ανταπαντά ): – Σαν στάμνα
που γεμίζει νερό, γεμίζει η ψυχή μου,
κι αν μ’ αρνηθείς κομμάτια η καρδιά
μου θα γινεί , μα αν μ’ αγαπήσεις
αληθινά λουλούδι του Απρίλη θα γίνω
στη ζωή σου.
(Η τσελιγκοπούλα κατεβαίνει από το
σπίτι, πλησιάζει στη βρύση. Στέκονται
κάτω από τον πλάτανο, κοιτάζονται. Το
φως του φεγγαριού τους τυλίγει.)
Τσελιγκοπούλα (με χαμόγελο): – Έλα,
παλληκάρι μου, μαζί να ορκιστούμε κι
ως τα βαθιά γεράματα ποτέ μη
χωριστούμε.
Παλληκάρι (με χαρά): – Όπως κυλάει
το νερό, έτσι κι η ζωή μας. – Κι αν οι
χωριανοί μας δούνε, τραγούδι να γίνει
η αγάπη μας , και ασ΄ τους να το
λαλούνε.
Πράξη Γ΄
– Το παλληκάρι μπαίνει
διστακτικά, κοιτάζει γύρω, πλησιάζει
τη βρύση.
Στέκεται απέναντι από την
τσελιγκοπούλα, μιλά με σεμνότητα.
Εκείνη τον κοιτά με χαμόγελο, απαντά
με τρυφερότητα.
(Οι δυο τους ενώνουν τα χέρια,
κοιτάζοντας τον πλάτανο. Στο βάθος
ακούγεται χορωδία με τραγούδι
αγάπης. Το φως σβήνει αργά.
Η μουσική (π.χ. ένα απαλό
παραδοσιακό βιολί) συνοδεύει τον
διάλογο.
Η βρύση φωτίζεται πιο έντονα, σαν να
γίνεται μάρτυρας της αγάπης.
Παλληκάρι: – Κόρη του τσέλιγκα, δεν
έχω στάμνες μήτε γκιούμια να σου
χαρίσω, μονάχα την ψυχή μου – Μα
όμως αν δεχτείς, χαρές ,αγάπη και
σέβας θα΄χεις στην αυλή σου.
Τσελιγκοπούλα (με συγκίνηση): – Δεν
μετριέται η αγάπη με πλούτη,
παλληκάρι μου. – Όπως το νερό της
βρύσης ξεδιψάει όλους, έτσι κι η
καρδιά μου θέλει να ξεδιψάσει με την
δική σου αγάπη.
Παλληκάρι: – Σαν λάμπουνε τα
γκιούμια σου, λάμπει κι η μορφή σου,
κι αν μ’ αγαπήσεις μια φορά, ε να
γενώ ο άνδρας της ζωής σου.
Τσελιγκοπούλα (ανταπαντά): – Δεν
θέλω πλούτη και χρυσά, μονάχα το
φιλί σου, κι η αγάπη στην καρδιά να
μένει στη ζωή σου.
Παλληκάρι: Όπως τα ζεύγη τα πουλιά
στα δέντρα κελαηδούνε, έτσι κι εγώ
βασίλισσα σε θέλω να μας δούνε.
Πράξη Δ΄
– (Οι βλαχοπούλες
επιστρέφουν, βλέπουν το ζευγάρι και
γελούν με χαρά. Όλες μαζί
τραγουδούν μαντινάδες, κι η σκηνή
κλείνει με γέλια και τραγούδι.)
Πέτρινη βρύση στο κέντρο της σκηνής,
με τρεχούμενο νερό (ή ηχητικό εφέ).
Στο πλάι, καλάθια με γκιούμια που
αστράφτουν.
Φόντο: ζωγραφισμένο χωριό με βουνά
και πράσινα λιβάδια.
Η βρύση παραμένει στο κέντρο.
Το φως χαμηλώνει, δημιουργώντας πιο
τρυφερή ατμόσφαιρα.
Η βρύση φωτίζεται πιο έντονα, σαν να
γίνεται μάρτυρας της αγάπης.
Οι βλαχοπούλες μπαίνουν γελώντας,
βλέπουν το ζευγάρι, και αρχίζουν να
τραγουδούν όλες μαζί.
Η σκηνή κλείνει με χορό γύρω από τη
βρύση, τραγούδι και γέλια.
Μουσική & Κίνηση
Παραδοσιακά όργανα (βιολί, λαούτο,
ντέφι) συνοδεύουν τις μαντινάδες
Οι βλαχοπούλες κινούνται κυκλικά
γύρω από τη βρύση, σαν χορός.
Το ζευγάρι μένει στο κέντρο,
φωτισμένο, σαν να είναι η καρδιά της
ιστορίας.
